Opnieuw een streep door Rotterdam

De marathon van Rotterdam en ondergetekende. Het wil maar niet lukken, het schijnt niet te mogen. Er is niet eens sprake van een slecht huwelijk, het komt niet eens tot een eerste date. Ook dit jaar sta ik ingeschreven voor marathon in de Maasstad en ook dit jaar, net als vorig jaar, zal ik niet aan de start staan. Opnieuw een streep door Rotterdam. Er lijkt een vloek op te rusten.

Een aantal jaren geleden zijn er – bij toeval, het onderzoek was voor iets heel anders – galstenen bij mij geconstateerd. Last had ik daar op dat moment absoluut niet van. De arts wist me te vertellen dat dat absoluut niet uitzonderlijk is. Een groot deel van de mensen die galstenen bij zich dragen merken daar nooit iets van. En zo lang je er geen last van krijgt, wordt er niets aan gedaan. Prima!

In de zomer van 2015 kwam daar verandering in. Toen maakt ik voor het eerst kennis met koliekpijn. Die pijn ontstaat doordat een galsteen de galwegen blokkeert. De galblaas probeert door hevig samen te trekken deze blokkade op te heffen en dat doet pijn. Veel pijn. Heel veel pijn. Die eerste aanval duurde een uurtje en toen trok de pijn weer weg. Later op de dag volgde gezellig weer een nieuwe aanval en ook de dag erop was ik een keer of drie de klos. De dagen erna namen de aanvallen in aantal en hevigheid weer af.

Uiteraard heb ik de huisarts met een bezoekje vereerd. Mijn symptomen waren volkomen normaal. Aanvallen komen en gaan. Het zou zelfs in theorie mogelijk zijn dat ze nooit meer terug zouden komen. Okay, duidelijk. Volgende vraag is dan natuurlijk “hoe nu kijkoperatie_galblaasverder?” Er zijn twee opties. De eerste is een operatieve ingreep. De gehele galblaas, inclusief stenen, wordt verwijderd. Een mens kan prima leven zonder galblaas. Andere optie is er op te gokken dat de aanvallen weg zijn en weg blijven. Waarom opereren als je je goed voelt? Ik was er op dat moment snel uit. Geen onnodig gesnij in mijn lijf.

Dat ging een aantal maanden goed. Maar de aanvallen kwamen weer terug…en verdwenen weer. Dus weer uitstellen. Een weer kwamen de aanvallen. En weer had ik een excuus om uit te stellen. Dat is niet zo moeilijk hoor. Het is heel makkelijk om in je hoofd allerlei verschrikkelijk goede redenen te bedenken om je niet te laten opereren en te dealen met pijn. Een mens, en dit exemplaar in het bijzonder, is een raar wezen.

Tot ik een aantal dagen voor kerst onderweg in de auto opnieuw een aanval kreeg. En wat voor eentje. Zo heftig had ik ze nog niet gehad. Met moeite kreeg ik mijn auto op een parkeerplaats om het daaropvolgende uur in de auto door de pijn tot niet veel meer in staat te zijn dan ademhalen. Zo kon het niet langer. Een dag later contact opgenomen met het ziekenhuis. Uiteindelijk operatie in de 2e helft van januari.

In die tussentijd, de pijn was natuurlijk weer weg en ik voelde me inmiddels weer prima, liep ik nog wel even 15 kilometer tijdens de Nieuwsjaarsloop in Leiden, onderdeel van het Z&Z-circuit. Ik moest natuurlijk toch mijn positie in het klassement verdedigen. Wat een nieuwjaarsloop-leidenleuk loopje is dat. Alleen de planning laat te wensen over. Zo’n eerst weekend in het nieuwe jaar ben ik niet op mijn best. De feestdagen hadden duidelijk hun sporen nagelaten. Genoten heb ik er van hoor, het was een topdag. Best wel lekker gelopen ook, echt waar. Maar die eindtijd. Tsja.

Op 25 januari was het dan zo ver. Operatiedag. Al om half 7 moest ik me in het ziekenhuis melden zodat om 8 uur de chirurg op vakkundige wijze de galblaas uit mijn lijf kon peuteren. Om exact 10 uur werd ik weer wakker op de uitslaapkamer waar ik om 5 over 10 al weer praatjes had. Operatie geslaagd. Eén nachtje mocht ik van de gastvrijheid van het ziekenhuis genieten en de volgende ochtend om 11 was ik weer thuis.

Het herstel gaat behoorlijk snel. De eerste dagen deed mijn buik nog behoorlijk pijn maar dat verdween snel. Ook het energiepeil ging weer snel omhoog en na een paar dagen was ik weer halve dagen aan werk. Na anderhalve week waagde ik me zelfs al weer aan mijn eerste loopje. Mocht eigenlijk nog niet maar het bloed kruipt waar het niet gaan kon. Vanochtend het laatste bezoekje aan het ziekenhuis waar de behandeld arts me volledig genezen heeft verklaart. Ik mag alles weer. Nou ja, bijna alles. Ik mag nog niet zwaar tillen voorlopig. Nou dokter, aan zwaar tillen heb ik toch een pesthekel. Dat komt wel goed.

Al bij al ben ik 2 weekjes uit de running geweest. Dat is best veel in de voorbereiding van een marathon. Ook weer niet onoverkomelijk maar het wordt wel erg passen en meten om me fatsoenlijk voor te bereiden op Rotterdam zeker gelet op het feit dat er op mijn werk een heel drukke periode voor de deur staat. Druk op de ketel! En daar heb ik nou net geen zin in. Het moet wel leuk blijven. Op de drukte op mijn werk heb ik geen invloed, op mijn loopschema wel. Er blijf dus niets anders over dan Rotterdam voor het 2e jaar op rij te schrapen. Jammer maar het is niet anders.

De komende weken ga ik lekker de trainingen weer oppakken. Maar eens rustig kijken hoeveel ik achteruit ben geworpen door die operatie. Op het eerste gezicht lijkt dat reuze mee te vallen. Het lopen gaat opmerkelijk goed. Dat valt 100% mee. Ik heb de marathon van Leiden in mijn achterhoofd. Ruim genoeg tijd om me daar goed op voor te bereiden. Maar het hoeft niet. Eerst de komende weken maar eens kijken hoe het herstel vordert. Alles mag, niets hoeft.

Ter Speckeloop – Z&Z circuit

Ruim 10 seconden per kilometer sneller zou ik moeten zijn om een PR te lopen. Ruim 10 seconden per kilometer sneller dan 3 weken geleden toen in een PR om de 10 Engelse mijl (16,1km) liep. Deze keer stond er bij de Ter Speckeloop in Lisse, de tweede loop van het Zorg en Zekerheid circuit, slechts 15 kilometer op het programma maar 10 seconden per kilometer is best veel. Tuurlijk, het PR op de 10 Engelse mijl stond niet al te scherp en ook het huidige record is nog wel voor verbetering vatbaar maar 10 seconden per kilometer is best veel. Nee, die 1:08:32 zou vandaag wel overleven. Onder de 1:10:00 zou voor vandaag meer dan mooi zijn.

En dat blijkt het zo’n dag te zijn waarop alles klopt. Het weer was fantastisch. Graadje of 8, zonnetje en nauwelijks wind. Voor de verandering was ik eens een keertje ruim op tijd. Op mijn gemakkie een kopje koffie en lekker op de atletiekbaan inlopen. Onmiddellijk na de start kwam ik in een mooi groepje terecht. Dit groepje onderhield een straf tempo. zzEigenlijk iets harder dan ik normaal doe op een 15 kilometer maar het voelde goed. En daarbij had ik me voorgenomen om nou eens niet te voorzichtig te starten dus dat straffe tempo kwam me wel goed uit.

Wat ook klopte was het parcours. Lange rechte stukken en goed lopende bochten, zorgen voor een lekker ritme. Zelfs het feit dat er 3 ronden gelopen moesten worden kon me vandaag niet deren. Na het eerste rondje kwamen we door in een tijd niet slechts een paar seconden oven mij PR lag en het voelde goed. Ook gedurende het tweede rondje bleef het tempo strak. Kilometertijden die schommelden tussen 4:32 en 4:39 zorgden er voor dat ik op 10 kilometer nog steeds maar een seconde of 15 achter lag op mijn PR. En bovendien voelde het bepaald niet alsof ik tegen de limiet aan zat.

Als je dan zo dicht op je PR zit dan ga je er voor. Slechts een paar seconden per kilometer sneller en het PR zou zowaar haalbaar zijn. Op 4 kilometer voor de streep zei het het groepje dan ook vaarwel en zette een versnelling in. Kilometertijden van 4:25 zouden me moeten leiden naar een parcours. Ja, ja ondanks de inspanning was ik zowaar ook nog in staat tot hoofdrekenen. Kilometertijden van 4:25 bleken iets lastiger. Kilometer 12 en 13 gingen nog wel. Die kilometers voelden nog soepel aan en daar vond ik het nog leuk. Kilometer 14 en vooral 15 waren anders. Langzaam, of eigenlijk best snel, ging het lampje uit. Hardlopen begon meer op harken te lijken en alles begon zeer te doen. Nee, leuk was het nu niet echt meer. Maar het tempo bleef wonder boven wonder nog aardig constant. Toen ik de atletiekbaan opdraaide wist ik het zeker. Ook vandaag zou er een PR sneuvelen. Eindtijd van de 15 kilometer was 1:08:19. Dat is 13 seconden onder het oude PR.

De laatste maanden lijkt alles op hardloopgebied te lukken. Maar liefst 3 PR’s in iets meer dan 2 maanden. In Berlijn sneuvelde mijn beste marathontijd, in Mijdrecht was de tijd op 10 Engelse mijl aan de beurt en vandaag dus de 15 kilometer. Blijkbaar doe ik de laatste maanden dus iets goed. Dat blijf ik dan nog maar even doen is mijn idee.

De Zilveren Turfloop – Z&Z cicuit

Vanaf het moment dat de bladeren vallen tot het moment dat de temperaturen weer wat gaan oplopen, loop ik eigenlijk nooit wedstrijden. Op de een of andere manier komt het er nooit van. Eigenlijk is dat best jammer want er zijn leuke wedstrijdjes genoeg in de wintermaanden. Deze winter moet dat maar eens anders.

Het Z&Z circuit brengt uitkomst. Het circuit bestaat uit 8 lokale, kleinschalige, wedstrijden in de regio. Je kunt kiezen uit de korte afstand (5km), de middellange afstand (10km) of de lange afstand (15km, 10EM of een halve marathon). Deelnemen aan minimaal 5 zzwedstrijden betekent een plek in de eindklassering. Inschrijven voor 8 wedstrijden kost slecht €30,00 en daarvoor krijg je ook nog eens een loopshirt. De wedstrijden passen, of een enkele uitzondering na, ook prima in de voorbereiding op Rotterdam dus voor wat betreft de wedstrijden ben ik tot april onder pannen.

De eerste wedstrijd, de Zilveren Turfloop in Mijdrecht, stond op zondag 6 november op het programma. 10 Engelse mijlen deze keer. Dat is een afstand die ik nog bijna niet heb gelopen mijn PR staat daar dus ook niet echt scherp. Ondanks dat het hier trainingswedstrijdje betreft, zou het toch mogelijk moeten zijn om in de buurt van dat PR uit te komen.

De aanloop naar de wedstrijd was weer eens ouderwets chaotisch. Dat was mijn eigen schuld. Ik moet toch eens leren om op tijd van huis te vertrekken. Veel te laat arriveerde ik in Mijdrecht. Kwartiertje voor de start dus geen tijd om rustig naar de sporthal te wandelen en daar rustig om te kleden. Er zat niets anders op dan omkleden in de auto en in een drafje richting start. Mooie warming-up en het paste precies.

Voordeel van zo’n kleinschalig wedstrijdje is dat je eigenlijk onmiddellijk na de start genoeg ruimte hebt om je eigen tempo te lopen. Nadeel is dat je ook zo maar moederziel alleen kan komen te lopen. Dat laatste was vandaag het geval. Voor me liep een groepje wat me net even te hard ging, achter me gaapte na een kilometer al een behoorlijk gat. Gelukkig was het prima loopweer, graadje of en 5, droog en bijna geen wind. Met deze omstandigheden is alleen lopen niet zo heel erg.

De eerste 6 kilometer verliepen precies volgens plan. De kilometertijden zouden me net onder mijn PR brengen terwijl het heel makkelijk aanvoelde. Prima geregeld. Na een kilometer 7 sloegen we rechtsaf een lange polderweg op. Het beetje wind wat er stond kwam schuin van voren en die was toch iets harder dan ik eerder dacht. Gelukkig liep ik precies op dat moment niet helemaal alleen. Juist op het lastigste stuk had ik een maatje en kop over kop konden we tegen het windje in het tempo mooi vlak houden. Na ruim 10 de-hoefkilometer een keerpunt en weer richting de Kromme Mijdrecht waar we eerder waren. Net zo plotseling als mijn loopmaatje opdook, verdween hij ook weer. Het tempo was toch te hoog voor hem en hij liet me gaan. Jammer.

Wederom alleen begon ik aan de laatste kilometers. Eigenlijk ongemerkt ging mijn tempo steeds ietsje omhoog. Steeds meer lopers kregen in de slotfase problemen en 1 voor 1 begon ik die in te halen. Dat geeft vleugels en de voordelige marge ten opzicht van mijn PR werd groter en groter. De laatste kilometers waren, en dat gebeurt me wel vaker, verreweg de snelste van de wedstrijden. Uiteindelijk klokte ik 1:16:01. Een ruime minuut van mijn PR terwijl ik absoluut niet tot het gaatje gegaan ben. Van dit PR kan nog wel wat afgesnoept worden. Heel dik tevreden dus.

De volgende wedstrijd in het circuit is de Ter Specke loop in Lisse op 27 november. Daar gaat het over 15 kilometer. Dat PR staat wel scherp. Om daar aan te komen moet het per kilometer 10 seconden sneller dan vandaag. Maar eens een keertje hard starten en de dood of de gladiolen? Misschien. Ik ga daar eens over nadenken.