Ter Speckeloop – Z&Z circuit

Ruim 10 seconden per kilometer sneller zou ik moeten zijn om een PR te lopen. Ruim 10 seconden per kilometer sneller dan 3 weken geleden toen in een PR om de 10 Engelse mijl (16,1km) liep. Deze keer stond er bij de Ter Speckeloop in Lisse, de tweede loop van het Zorg en Zekerheid circuit, slechts 15 kilometer op het programma maar 10 seconden per kilometer is best veel. Tuurlijk, het PR op de 10 Engelse mijl stond niet al te scherp en ook het huidige record is nog wel voor verbetering vatbaar maar 10 seconden per kilometer is best veel. Nee, die 1:08:32 zou vandaag wel overleven. |Onder de 1:10:00 zou voor vandaag meer dan mooi zijn.

En dat blijkt het zo’n dag te zijn waarop alles klopt. Het weer was fantastisch. Graadje of 8, zonnetje en nauwelijks wind. Voor de verandering was ik eens een keertje ruim op tijd. Op mijn gemakkie een kopje koffie en lekker op de atletiekbaan inlopen. Onmiddellijk na de start kwam ik in een mooi groepje terecht. Dit groepje onderhield een straf tempo. zzEigenlijk iets harder dan ik normaal doe op een 15 kilometer maar het voelde goed. En daarbij had ik me voorgenomen om nou eens niet te voorzichtig te starten dus dat straffe tempo kwam me wel goed uit.

Wat ook klopte was het parcours. Lange rechte stukken en goed lopende bochten, zorgen voor een lekker ritme. Zelfs het feit dat er 3 ronden gelopen moesten worden kon me vandaag niet deren. Na het eerste rondje kwamen we door in een tijd niet slechts een paar seconden oven mij PR lag en het voelde goed. Ook gedurende het tweede rondje bleef het tempo strak. Kilometertijden die schommelden tussen 4:32 en 4:39 zorgden er voor dat ik op 10 kilometer nog steeds maar een seconde of 15 achter lag op mijn PR. En bovendien voelde het bepaald niet alsof ik tegen de limiet aan zat.

Als je dan zo dicht op je PR zit dan ga je er voor. Slechts een paar seconden per kilometer sneller en het PR zou zowaar haalbaar zijn. Op 4 kilometer voor de streep zei het het groepje dan ook vaarwel en zette een versnelling in. Kilometertijden van 4:25 zouden me moeten leiden naar een parcours. Ja, ja ondanks de inspanning was ik zowaar ook nog in staat tot hoofdrekenen. Kilometertijden van 4:25 bleken iets lastiger. Kilometer 12 en 13 gingen nog wel. Die kilometers voelden nog soepel aan en daar vond ik het nog leuk. Kilometer 14 en vooral 15 waren anders. Langzaam, of eigenlijk best snel, ging het lampje uit. Hardlopen begon meer op harken te lijken en alles begon zeer te doen. Nee, leuk was het nu niet echt meer. Maar het tempo bleef wonder boven wonder nog aardig constant. Toen ik de atletiekbaan opdraaide wist ik het zeker. Ook vandaag zou er een PR sneuvelen. Eindtijd van de 15 kilometer was 1:08:19. Dat is 13 seconden onder het oude PR.

De laatste maanden lijkt alles op hardloopgebied te lukken. Maar liefst 3 PR’s in iets meer dan 2 maanden. In Berlijn sneuvelde mijn beste marathontijd, in Mijdrecht was de tijd op 10 Engelse mijl aan de beurt en vandaag dus de 15 kilometer. Blijkbaar doe ik de laatste maanden dus iets goed. Dat blijf ik dan nog maar even doen is mijn idee.

De Zilveren Turfloop – Z&Z cicuit

Vanaf het moment dat de bladeren vallen tot het moment dat de temperaturen weer wat gaan oplopen, loop ik eigenlijk nooit wedstrijden. Op de een of andere manier komt het er nooit van. Eigenlijk is dat best jammer want er zijn leuke wedstrijdjes genoeg in de wintermaanden. Deze winter moet dat maar eens anders.

Het Z&Z circuit brengt uitkomst. Het circuit bestaat uit 8 lokale, kleinschalige, wedstrijden in de regio. Je kunt kiezen uit de korte afstand (5km), de middellange afstand (10km) of de lange afstand (15km, 10EM of een halve marathon). Deelnemen aan minimaal 5 zzwedstrijden betekent een plek in de eindklassering. Inschrijven voor 8 wedstrijden kost slecht €30,00 en daarvoor krijg je ook nog eens een loopshirt. De wedstrijden passen, of een enkele uitzondering na, ook prima in de voorbereiding op Rotterdam dus voor wat betreft de wedstrijden ben ik tot april onder pannen.

De eerste wedstrijd, de Zilveren Turfloop in Mijdrecht, stond op zondag 6 november op het programma. 10 Engelse mijlen deze keer. Dat is een afstand die ik nog bijna niet heb gelopen mijn PR staat daar dus ook niet echt scherp. Ondanks dat het hier trainingswedstrijdje betreft, zou het toch mogelijk moeten zijn om in de buurt van dat PR uit te komen.

De aanloop naar de wedstrijd was weer eens ouderwets chaotisch. Dat was mijn eigen schuld. Ik moet toch eens leren om op tijd van huis te vertrekken. Veel te laat arriveerde ik in Mijdrecht. Kwartiertje voor de start dus geen tijd om rustig naar de sporthal te wandelen en daar rustig om te kleden. Er zat niets anders op dan omkleden in de auto en in een drafje richting start. Mooie warming-up en het paste precies.

Voordeel van zo’n kleinschalig wedstrijdje is dat je eigenlijk onmiddellijk na de start genoeg ruimte hebt om je eigen tempo te lopen. Nadeel is dat je ook zo maar moederziel alleen kan komen te lopen. Dat laatste was vandaag het geval. Voor me liep een groepje wat me net even te hard ging, achter me gaapte na een kilometer al een behoorlijk gat. Gelukkig was het prima loopweer, graadje of en 5, droog en bijna geen wind. Met deze omstandigheden is alleen lopen niet zo heel erg.

De eerste 6 kilometer verliepen precies volgens plan. De kilometertijden zouden me net onder mijn PR brengen terwijl het heel makkelijk aanvoelde. Prima geregeld. Na een kilometer 7 sloegen we rechtsaf een lange polderweg op. Het beetje wind wat er stond kwam schuin van voren en die was toch iets harder dan ik eerder dacht. Gelukkig liep ik precies op dat moment niet helemaal alleen. Juist op het lastigste stuk had ik een maatje en kop over kop konden we tegen het windje in het tempo mooi vlak houden. Na ruim 10 de-hoefkilometer een keerpunt en weer richting de Kromme Mijdrecht waar we eerder waren. Net zo plotseling als mijn loopmaatje opdook, verdween hij ook weer. Het tempo was toch te hoog voor hem en hij liet me gaan. Jammer.

Wederom alleen begon ik aan de laatste kilometers. Eigenlijk ongemerkt ging mijn tempo steeds ietsje omhoog. Steeds meer lopers kregen in de slotfase problemen en 1 voor 1 begon ik die in te halen. Dat geeft vleugels en de voordelige marge ten opzicht van mijn PR werd groter en groter. De laatste kilometers waren, en dat gebeurt me wel vaker, verreweg de snelste van de wedstrijden. Uiteindelijk klokte ik 1:16:01. Een ruime minuut van mijn PR terwijl ik absoluut niet tot het gaatje gegaan ben. Van dit PR kan nog wel wat afgesnoept worden. Heel dik tevreden dus.

De volgende wedstrijd in het circuit is de Ter Specke loop in Lisse op 27 november. Daar gaat het over 15 kilometer. Dat PR staat wel scherp. Om daar aan te komen moet het per kilometer 10 seconden sneller dan vandaag. Maar eens een keertje hard starten en de dood of de gladiolen? Misschien. Ik ga daar eens over nadenken.

Berlijn – Het was weer geweldig

Linksaf, Unter den Linden op, voor me doemt de Brandenburger Tor op en daar weer achter is de finish. Het is mijn derde Berlijn marathon, ik weet wat er gaat komen. Rijen dik mensen langs de weg, een muur van geluid, cheerleaders, het is net als de voorgaande jaren. En toch overkomt het me weer. Een brok in mijn keel en duimendik kippenvel. En de pijn in mijn benen is ook opeens weg. De adrenaline spuit uit mijn oren. Vol doortrekken richting de finish is een serieuze optie. Maar ook heel aanlokkelijk is het om  dit prachtige moment zo lang mogelijk te rekken. Zo lang mogelijk genieten van die laatste kilometer.

Ruim 4 uur eerder stond ik even verderop. In het startvak G op de Strasse de 17. Juni. Nog 534819_236996529_mediumeen half uurtje en dan begin ik aan mijn derde marathon in Berlijn. Het uur voor de start in Berlijn vind ik altijd heel bijzonder. In het startgebied voor de Reichstag lopen de deelnemers zenuwachtig rond, zich voorbereidend op het grote avontuur. En toch heerst er een bijna serene sfeer. In het startvak loopt de spanning langzaam op. Op grote schermen zien we de rolstoelers en handbikers aan hun marathon beginnen. De toplopers worden voorgesteld en als Sirius van de Alan Parsons Project uit de speakers knalt is het nog maar een minuutje tot de start.

Het doel vandaag is niets minder dan een PR. 3 uur en 52 minuten is de streeftijd. Dat is makkelijk rekenen. Om op die tijd uit te komen dient iedere kilometer in 5 minuten en 30 seconden afgelegd te worden en voor 5 kilometer heb ik derhalve 27 minuten en 30 seconden de tijd. Ik hou van duidelijkheid.

Duidelijk is ook dat ik binnen een kilometer al een minuut achter lig op dat schema. Mijn blaas vind dat lopen namelijk niet helemaal een goed idee en gaat onmiddellijk protesteren. Om nou een hele marathon met een volle blaas te gaan lopen lijkt me niet echt een goed plan dus mijn marathon begint met een bezoek aan de bosjes. Het domste wat je kan doen is proberen om die minuut snel terug te winnen. Dat doe ik dus ook niet en ik vervolg mijn  weg in het beoogde tempo van 5:30 per kilometer.

Berlijn is, vooral in het begin, druk dus de eerste kilometers is het zoeken naar het tempo. Langs de Siegessaule, rechtsaf door Moabit gaat de route terug richting Reichstag en Hauptbahnhof. Op het 5 kilometerpunt loop ik nog steeds een minuutje achter op het schema. Los van die plaspauze gaat het dus helemaal volgens plan. De volgende 5 kilometer door voormalig Oost-Berlijn wordt iets rustiger. Langzaam maar zeker kom ik in mijn ritme. Na tien kilometer is de achterstand op het schema nog steeds ongeveer een minuut. Niets aan de hand dus.

Na het eerste uurtje begin ik het echt naar mijn zin te krijgen. Het tempo is goed en Berlijn is toch wel heel erg leuk. Ik geniet van vele luidruchtige mensen langs de kant. Het schijnen er meer dan een miljoen geweest te zijn. Ik geniet van de bandjes, orkesten, DJ’s, drumbands en  spandoeken. Ik geniet van het weer. Het zonnetje schijnt uitbundig maar 534819_237090393_xlargehet is net niet te warm. Ik geniet van de brandweer met hun verkoelende douches. Ik geniet van Berlijn.

Ondertussen ben ik bezig met een bijzonder vlakke marathon. Tot 30 kilometer blijft de achterstand op het schema schommelen rond die minuut. Die minuut die ik in de eerste kilometer verloor, weet je nog. Langzaam maar zeker begin ik na te denken over een versnelling. Ergens moet die minuut toch terug gehaald worden. Wachten tot kilometer 34/35 is het devies. Dan pas begint de marathon. Onbewust zet ik de versnelling toch eerder in. Blijkbaar ben ik zo goed in orde dat ik een lichte versnelling na 30 kilometer niet voel. Na 35 kilometer is de achterstand op het schema terug gelopen tot ruim een halve minuut.

Na 35 kilometer mag ik dan echt los. De dood of de gladiolen. Ik besluit een serieuze versnelling in te zetten. De kilometertijden komen onder de 5 minuten en 20 seconden. En wat belangrijker is, het gaat relatief makkelijk. Na 40 kilometer is de achterstand op het schema verdwenen als sneeuw voor de zon. Sterker nog, ik zit er nu een kleine halve minuut onder.

En dan draai je dus linksaf Unter den Linden op, voor me doemt de Brandenburger Tor op 534819_236997039_xlargeen daar weer achter is de finish. Je zal begrijpen dat ik er hier voor koos om vol door te trekken richting eindstreep. Vol gas stoof ik over Unter den Linden, onder de Brandenburger Tor door, langs de tribunes richting eindstreep. De laatste 2 kilometers waren by far de snelsten van mijn gehele wedstrijd. Als een kind zo blij passeer ik na 3 uur 50 minuten en 48 seconden de finishlijn. Ruim een minuut sneller dan het schema en, belangrijker, 3 minuten sneller dan het oude PR.

Het alcoholvrije biertje voor de Reichstag laat ik me goed smaken. Ik realiseer me dat ik aardig door begin te krijgen hoe ik een marathon moet lopen. De tweede helft van deze marathon ging 4 minuten sneller dan de eerste helft. Deze negatieve split doet me ook beseffen dat er waarschijnlijk nog wel wat meer in zit. Dat is mooi. Het doel voor de volgende marathon dient zich aan.

En Berlijn? Berlijn heeft zich weer van haar beste kant laten zien. Ik hou van die stad en ik hou van die marathon. Het was weer geweldig. Volgend jaar is er weer een marathon in Berlijn. Weer doen? Er zijn ook andere leuke wedstrijden. Maar het is wel Berlijn. Op 19 oktober start de registratie voor de editie van 2017. Ik denk eigenlijk dat ik het wel weet….