Vlietloop Voorschoten – Anders

De tijd vliegt. Nog maar iets meer dan 2 weken en dat wordt het startschot voor mijn vijfde marathon gelost. Wederom, voor de derde keer op rij, mag ik de klassieke afstand in Berlijn afleggen. Maar alles is anders deze keer. Een andere trainer betekent anders trainen. Meer, vooral langzame, kilometers en dus meer trainingsuren en meer trainingen. Trainen op hartslag in plaats van op tempo en de lange duurlopen in net iets andere weken dan bij voorgaande marathons. Het zou allemaal moeten leiden tot een mooie tijd op 25 september.

En dat alles anders is blijkt uit het feit dat ik 3 weken voor de marathon van Berlijn aan de start stond van een wedstrijd. De 10 Engelse mijlen bij de Vlietloop in Voorschoten om vlietloopprecies te zijn. Dat is een primeur voor mij. Bij mijn vorige marathons liep ik eigenlijk nooit een wedstrijd in de maand voorafgaande aan de marathon. De eerlijk gebied te zeggen dat het ook nu eigenlijk niet gepland was maar door een samenloop van omstandigheden kwam het zo uit.

Natuurlijk ga je 3 weken voor een marathon geen 10 Engelse mijlen voluit lopen. En ook dat is anders voor mij. Normaal gesproken is mijn enige doel bij een wedstrijd om snel mogelijk bij de finish te komen. Nu dus met de handrem er op. Lopen met een opdracht zo gezegd. De opdracht was om de eerste 8 kilometer in marathontempo te lopen. Dat zou dus ontspannen aan moeten voelen.  Daarna mocht er versneld worden zonder daarbij in het rood terecht te komen. Tot zover de theorie.

De praktijk was natuurlijk anders. Dat marathontempo in de eerste kilometers voelde helemaal niet ontspannen aan. Zware benen en een te hoge hartslag. Ongetwijfeld was het feestje van de avond er voor hier mede debet aan. Weliswaar geen alcohol maar wel een stuk later op bed dan normaal. Maar dat het zo slecht zou gaan…nee, dat viel even tegen. En dan versnellen straks? Lijkt me sterk. Lekker zo’n wedstrijd vlak voor een marathon, goed voor het vertrouwen!

Na ruim een half uurtje begon het allemaal anders te voelen. Langzaam maar zeker kwam ik er door heen. Het marathontempo begon, zoals het hoort, ontspannen aan te voelen en ik begon uit te kijken naar het moment dat ik mocht gaan versnellen. Dat moment kwam zoals gezegd na 8 kilometer. En na die 8ste kilometer ging ik het echt weer leuk vinden. Het tempo wat ik liep bij de geplande hartslag was een stuk hoger dan gedacht en het voelde zowaar heel makkelijk aan. Als het nou echt had gemoeten had het veel sneller gekund. Maar we waren aan het lopen vlietloop-parcoursmet een opdracht weet je nog. Lekker zo’n wedstrijd vlak voor een marathon, goed voor het vertrouwen.

De finish bereikte ik eigenlijk okselfris, en dat is weer eens iets anders na een wedstrijd, na iets minder dan 1 uur en 23 minuten. Dat is bijna 6 minuten langzamer dan mijn PR. Maar de tijd was vandaag compleet onbelangrijk. Al bij al gewoon lekker gelopen. Een prima test voor  Berlijn. In Berlijn is mijn doel niets anders dan een PR. Dat staat nu op 3 uur 54 en een beetje. Daar moet nog wel een beetje af kunnen.

Nog een paar trainingen en dan is het zover. 25 september Berlin Marathon. Iedere marathon is weer anders. Een PR lopen is bepaald niet vanzelfsprekend. Mocht het nou onverhoopt toch net niet lukken in Berlijn dan is er echt geen man overboord. De marathon van Berlijn is een hele leuke wedstrijd en Berlijn is een hele leuke stad. Wat er ook gebeurt, ik ga daar in ieder geval van genieten. En dat is dan weer niet anders in vergelijking met mijn eerdere marathons.

Halve marathon Leiden – Ik ben er weer!

Ik ben er weer! Na ruim 3 maanden blessureleed, een peesplaatontsteking die me de marathon van Rotterdam heeft gekost, lijk ik weer op de weg terug. Net op tijd om aan de start van het jaarlijkse hardloopfeestje in mijn achtertuin, de marathon van Leiden, aan de start te verschijnen. Uiteraard was de klassieke afstand dit jaar voor mij niet weggelegd maar de halve marathon zou moeten kunnen. Dat zou een mooi startpunt zijn van de voorbereiding op de marathon van Berlijn in september.

lm16Regen! Om te lopen vind ik het absoluut niet erg. Maar dat pokkenweer de uurtjes voor de start vond ik erg vervelend. Nat regenen op mijn fietsje richting Leiden centrum is niet iets wat mijn humeur in positieve zin beïnvloedt. En die regen zorgde er ook voor dat iedereen de tenten op de Garenmarkt op zocht in een poging droog en warm te blijven. Een hoop drukte en gedrang in die tenten. Nee, doe mij dan toch maar een zonnetje.

Onderweg naar het startvak stopte het dan toch met regenen. En met het opklaren van het weer, klaarde ook mijn humeur op. Ik had er zin in. Het doel van vandaag was heel eenvoudig. Lekker ontspannen lopen, genieten, en vooral heel blijven. Lekker ontspannen lopen zou me normaal gesproken een tijd van ergens tussen de 1:50 en 2:00 op moeten leveren. Maar die tijd was bijzaak.

In Leiden wordt voor de start het Wilhelmus gezongen. Waarom eigenlijk? Het betreft geen nationaal evenement en we lopen ook geen Nederlands kampioenschap. Enfin, na het Wilhelmus mochten we los. In Leiden is wordt tegenwoordig met een trechterstart gewerkt. En dat werkt goed. Onmiddellijk na de start was er ruimte om op zoek te gaan naar mijn eigen tempo. Dat tempo bleek vandaag zo rond de 5:15/5:20 per kilometer te liggen. Prima.

Voordeel van ontspannen lopen is dat je veel meer kan genieten van het evenement. En de marathon van Leiden is een leuk evenement hoor. De eerste kilometers voerden ons de stad uit en via de Vrouwenweg ging de meute in de richting van Zoeterwoude. Veel trainingskilometers van me liggen hier dus ik weet dat het hier mooi is. Veel mensen langs de kant, veel aanmoedigingen en veel muziek. Er zijn slechtere manieren om een zondagochtend door te brengen.

Na Zoeterwoude gaat het parcours door de polder. Een stuk stiller dus. En dan heb je even tijd om na te denken. Het was hier, na een kilometer of 6/7, dat ik voor het eerst aan mijn voet dacht. In mijn trainingen voorafgaande aan deze wedstrijd ben ik constant bezig geweest met die voet. Hoe voelt het? Loopt het soepel? Voel ik geen pijntjes? Het feit dat ik er tot nu geen moment aan heb gedacht is natuurlijk een goed teken. Het was ook hier dat ik wat overmoedig begon te worden. Het ging zo makkelijk dat ik plannetjes begon te maken om aan het eind van de wedstrijd wat te versnellen. Ho even Rob, dat was niet de bedoeling. Ontspannen lopen was het plan. Niet raar gaan doen.

Na 11 kilometer is daar de Rijneke Boulevard en de tijdelijke brug over de Rijn. Ieder jaar weer bijzonder om deze door het leger aanlegde brug over de Rijn te passeren. De marathonlopers gaan hier rechtsaf richting Kouderkerk, de halve marathon naar links 4-Ned-SCS-1403-Halve Marathon-21kmrichting Leiderdorp. Het karakter van de wedstrijd verandert hier ook. Van de weidsheid van de polder naar de bebouwing van Leiderdorp. Van asfalt naar kinderkopjes. En dan was het stiekem ook best benauwd ondertussen. Kortom, het begon langzaam maar zeker wat zwaarder geworden.

Het was toen we Leiden weer inliepen dat ik me realiseerde dat mijn eerdere plannetje om te versnellen de prullenbak in kon. Had je anders verwacht dan? Drie maanden niet of nauwelijks trainen laten hun sporen wel na natuurlijk. Conditioneel doe je dan wel een jasje uit. Mijn trainingsarbeid was genoeg om een halve marathon uit te lopen maar ook niet meer. Nogmaals, wat kun je verwachten?

De laatste kilometers door Leiden zijn ook de leukste. Iets minder druk dan andere jaren, waarschijnlijk het gevolg van de regen in de ochtend, maar heel gezellig. Versnellen zat er dan wel niet in maar relatief makkelijk kon ik mijn snelheid constant houden. En zo genoot ik van die laatste kilometers. Natuurlijk genoot ik van de mensen langs de kant, van de aanmoedigingen, van de stad en van het evenement. Maar het meest genoot ik van de wetenschap dat ik weer zonder pijn een halve marathon kon lopen.

Heel tevreden was ik met mijn eindtijd. Die 1:51,59 is mijn minste tijd in Leiden ooit. Maar de manier waarop maakt alles goed. Na 3 maanden blessureleed heel ontspannen naar zo’n tijd toelopen is boven verwachting. En ik durf weer vooruit te kijken. Deze wedstrijd is een heel mooi startpunt van de voorbereiding op Berlijn. Ik ben er weer!

Mooie verhalen over Rotterdam

Morgen, zondag 10 april, staat de Marathon van Rotterdam op het programma. Als je een beetje in hardlopen geïnteresseerd bent, en het feit dat je dit leest doet me vermoeden dat je dat bent, weet je dit. Het is een van de grootste, zo niet de grootste, sportevenementen van ons land. Jaarlijks staat deze marathon garant voor mooie sport en prachtige plaatjes uit Rotterdam.

Dit jaar had ik me nog meer verheugd op de marathon van Rotterdam dan anders. Ik zou er namelijk aan de start staan. Mijn 5de marathon in totaal maar voor de 1e keer in de ErasmusbrugMaasstad. Echt waar, ik keek er naar uit. Mooie verhalen over Lee Towers, de Erasmusbrug, de Kralingse plas, het vele enthousiaste publiek en natuurlijk de Coolsingel zorgden voor veel voorpret.

Helaas gooide een peesplaatontsteking roet in het eten. In januari en februari trainde ik nog. Maar het was, zeker achteraf er op terug kijkend, tegen beter weten in. Begin maart viel het onvermijdelijke besluit. De Marathon van Rotterdam zou ik niet halen. Eigenlijk was die beslissing niet eens moeilijk. Wat niet gaat, gaat niet. Uithuilen, herstellen, fit worden en opnieuw beginnen. Er zit niets anders op.

De laatste week heb ik het er toch moeilijk mee. Mijn Facebook- en Twittertijdlijn puilt uit van berichten over Rotterdam. Mooie verhalen over Lee Towers, de Erasmusbrug, de Kralingese plas, het vele enthousiaste publiek en natuurlijk de Coolsingel voeren de boventoon. Die voorpret, weet je nog? Voor mij is het confronterend. Uiteraard gun ik iedereen zijn voorpret maar ik laat Facebook en Twitter toch maar wat meer links liggen.

Maar morgen is het toch echt zondag en ik ben er nog niet uit wat ik zal doen. De marathon op TV volgen en daarna zelf een stukje lopen of alles wat met Rotterdam te maken heeft maar even mijden. Medeblogster Hedwig opperde om er maar vol in te gaan en gewoon naar Rotterdam te komen. Ze heeft daarmee wel een punt maar ik denk toch coolsingeldat dat hem niet zal worden. Ik zie morgen wel.

Iedereen die morgen wel aan de start staat in Rotterdam wens ik een superdag toe. Geniet van Lee Towers, de Erasmusbrug, de Kralingse plas, het vele enthousiaste publiek en natuurlijk de Coolsingel. Ik hoop dat de echte pret nog mooier is dan voorpret.

Met mijn blessure gaat het de goede kant op. Heel voorzichtig loop ik weer. Soms ben ik zelfs wat overmoedig. Dat is een goed teken. In 2017 ben ik er bij in Rotterdam. Eerst nog Berlijn in september maar volgend jaar heb ik zelf ook verhalen over Lee Towers, de Erasmusbrug, de Kralings plas en natuurlijk de Coolsingel.