Halve marathon Leiden – Ik ben er weer!

Ik ben er weer! Na ruim 3 maanden blessureleed, een peesplaatontsteking die me de marathon van Rotterdam heeft gekost, lijk ik weer op de weg terug. Net op tijd om aan de start van het jaarlijkse hardloopfeestje in mijn achtertuin, de marathon van Leiden, aan de start te verschijnen. Uiteraard was de klassieke afstand dit jaar voor mij niet weggelegd maar de halve marathon zou moeten kunnen. Dat zou een mooi startpunt zijn van de voorbereiding op de marathon van Berlijn in september.

lm16Regen! Om te lopen vind ik het absoluut niet erg. Maar dat pokkenweer de uurtjes voor de start vond ik erg vervelend. Nat regenen op mijn fietsje richting Leiden centrum is niet iets wat mijn humeur in positieve zin beïnvloedt. En die regen zorgde er ook voor dat iedereen de tenten op de Garenmarkt op zocht in een poging droog en warm te blijven. Een hoop drukte en gedrang in die tenten. Nee, doe mij dan toch maar een zonnetje.

Onderweg naar het startvak stopte het dan toch met regenen. En met het opklaren van het weer, klaarde ook mijn humeur op. Ik had er zin in. Het doel van vandaag was heel eenvoudig. Lekker ontspannen lopen, genieten, en vooral heel blijven. Lekker ontspannen lopen zou me normaal gesproken een tijd van ergens tussen de 1:50 en 2:00 op moeten leveren. Maar die tijd was bijzaak.

In Leiden wordt voor de start het Wilhelmus gezongen. Waarom eigenlijk? Het betreft geen nationaal evenement en we lopen ook geen Nederlands kampioenschap. Enfin, na het Wilhelmus mochten we los. In Leiden is wordt tegenwoordig met een trechterstart gewerkt. En dat werkt goed. Onmiddellijk na de start was er ruimte om op zoek te gaan naar mijn eigen tempo. Dat tempo bleek vandaag zo rond de 5:15/5:20 per kilometer te liggen. Prima.

Voordeel van ontspannen lopen is dat je veel meer kan genieten van het evenement. En de marathon van Leiden is een leuk evenement hoor. De eerste kilometers voerden ons de stad uit en via de Vrouwenweg ging de meute in de richting van Zoeterwoude. Veel trainingskilometers van me liggen hier dus ik weet dat het hier mooi is. Veel mensen langs de kant, veel aanmoedigingen en veel muziek. Er zijn slechtere manieren om een zondagochtend door te brengen.

Na Zoeterwoude gaat het parcours door de polder. Een stuk stiller dus. En dan heb je even tijd om na te denken. Het was hier, na een kilometer of 6/7, dat ik voor het eerst aan mijn voet dacht. In mijn trainingen voorafgaande aan deze wedstrijd ben ik constant bezig geweest met die voet. Hoe voelt het? Loopt het soepel? Voel ik geen pijntjes? Het feit dat ik er tot nu geen moment aan heb gedacht is natuurlijk een goed teken. Het was ook hier dat ik wat overmoedig begon te worden. Het ging zo makkelijk dat ik plannetjes begon te maken om aan het eind van de wedstrijd wat te versnellen. Ho even Rob, dat was niet de bedoeling. Ontspannen lopen was het plan. Niet raar gaan doen.

Na 11 kilometer is daar de Rijneke Boulevard en de tijdelijke brug over de Rijn. Ieder jaar weer bijzonder om deze door het leger aanlegde brug over de Rijn te passeren. De marathonlopers gaan hier rechtsaf richting Kouderkerk, de halve marathon naar links 4-Ned-SCS-1403-Halve Marathon-21kmrichting Leiderdorp. Het karakter van de wedstrijd verandert hier ook. Van de weidsheid van de polder naar de bebouwing van Leiderdorp. Van asfalt naar kinderkopjes. En dan was het stiekem ook best benauwd ondertussen. Kortom, het begon langzaam maar zeker wat zwaarder geworden.

Het was toen we Leiden weer inliepen dat ik me realiseerde dat mijn eerdere plannetje om te versnellen de prullenbak in kon. Had je anders verwacht dan? Drie maanden niet of nauwelijks trainen laten hun sporen wel na natuurlijk. Conditioneel doe je dan wel een jasje uit. Mijn trainingsarbeid was genoeg om een halve marathon uit te lopen maar ook niet meer. Nogmaals, wat kun je verwachten?

De laatste kilometers door Leiden zijn ook de leukste. Iets minder druk dan andere jaren, waarschijnlijk het gevolg van de regen in de ochtend, maar heel gezellig. Versnellen zat er dan wel niet in maar relatief makkelijk kon ik mijn snelheid constant houden. En zo genoot ik van die laatste kilometers. Natuurlijk genoot ik van de mensen langs de kant, van de aanmoedigingen, van de stad en van het evenement. Maar het meest genoot ik van de wetenschap dat ik weer zonder pijn een halve marathon kon lopen.

Heel tevreden was ik met mijn eindtijd. Die 1:51,59 is mijn minste tijd in Leiden ooit. Maar de manier waarop maakt alles goed. Na 3 maanden blessureleed heel ontspannen naar zo’n tijd toelopen is boven verwachting. En ik durf weer vooruit te kijken. Deze wedstrijd is een heel mooi startpunt van de voorbereiding op Berlijn. Ik ben er weer!

Mooie verhalen over Rotterdam

Morgen, zondag 10 april, staat de Marathon van Rotterdam op het programma. Als je een beetje in hardlopen geïnteresseerd bent, en het feit dat je dit leest doet me vermoeden dat je dat bent, weet je dit. Het is een van de grootste, zo niet de grootste, sportevenementen van ons land. Jaarlijks staat deze marathon garant voor mooie sport en prachtige plaatjes uit Rotterdam.

Dit jaar had ik me nog meer verheugd op de marathon van Rotterdam dan anders. Ik zou er namelijk aan de start staan. Mijn 5de marathon in totaal maar voor de 1e keer in de ErasmusbrugMaasstad. Echt waar, ik keek er naar uit. Mooie verhalen over Lee Towers, de Erasmusbrug, de Kralingse plas, het vele enthousiaste publiek en natuurlijk de Coolsingel zorgden voor veel voorpret.

Helaas gooide een peesplaatontsteking roet in het eten. In januari en februari trainde ik nog. Maar het was, zeker achteraf er op terug kijkend, tegen beter weten in. Begin maart viel het onvermijdelijke besluit. De Marathon van Rotterdam zou ik niet halen. Eigenlijk was die beslissing niet eens moeilijk. Wat niet gaat, gaat niet. Uithuilen, herstellen, fit worden en opnieuw beginnen. Er zit niets anders op.

De laatste week heb ik het er toch moeilijk mee. Mijn Facebook- en Twittertijdlijn puilt uit van berichten over Rotterdam. Mooie verhalen over Lee Towers, de Erasmusbrug, de Kralingese plas, het vele enthousiaste publiek en natuurlijk de Coolsingel voeren de boventoon. Die voorpret, weet je nog? Voor mij is het confronterend. Uiteraard gun ik iedereen zijn voorpret maar ik laat Facebook en Twitter toch maar wat meer links liggen.

Maar morgen is het toch echt zondag en ik ben er nog niet uit wat ik zal doen. De marathon op TV volgen en daarna zelf een stukje lopen of alles wat met Rotterdam te maken heeft maar even mijden. Medeblogster Hedwig opperde om er maar vol in te gaan en gewoon naar Rotterdam te komen. Ze heeft daarmee wel een punt maar ik denk toch coolsingeldat dat hem niet zal worden. Ik zie morgen wel.

Iedereen die morgen wel aan de start staat in Rotterdam wens ik een superdag toe. Geniet van Lee Towers, de Erasmusbrug, de Kralingse plas, het vele enthousiaste publiek en natuurlijk de Coolsingel. Ik hoop dat de echte pret nog mooier is dan voorpret.

Met mijn blessure gaat het de goede kant op. Heel voorzichtig loop ik weer. Soms ben ik zelfs wat overmoedig. Dat is een goed teken. In 2017 ben ik er bij in Rotterdam. Eerst nog Berlijn in september maar volgend jaar heb ik zelf ook verhalen over Lee Towers, de Erasmusbrug, de Kralings plas en natuurlijk de Coolsingel.

De handrem er op in Alphen

Een week waarin je besluit de voorbereiding op de marathon te staken in verband met een blessure afsluiten met een wedstrijd. Is dat logisch? Je zou zeggen van niet. Is dat verstandig? Ook hier zou je zeggen van niet. En toch heb ik het in mij hoofd helemaal recht gepraat. In mijn hoofd is het wel degelijk logisch en verstandig. Nou ja, verstandig…in ieder geval niet onverstandig.

Tot 2 weken geleden was ik helemaal op schema in de voorbereiding op Rotterdam. Weekomvang liep gestaag op. Duurlopen werden langer en de tempoblokken zwaarder. Niets leek een glorieuze marathon in de Maasstad in de weg te staan. Net als in december, toen de blessure zich voor het eerste aandiende ging het fout na een duurloop van meer dan 2 uur. Daar zit op het moment dus het omslagpunt. Die kan ik even niet aan. En aangezien 20 van Alphen logodergelijke duurlopen essentieel zijn in een marathonvoorbereiding is de conclusie eenvoudig. Geen Rotterdam.

Vandaag stond de 20 van Alphen op het programma. Eigenlijk zou ik die als voorbereiding op Rotterdam lopen. 20 kilometer was uit den boze. Maar 10 kilometer? Dat moest toch kunnen? De afgelopen 2 weken had ik niets gedaan. 10 kilometer is een stuk minder dan 2 uur. Als er geen wedstrijd op het programma stond had ik ook een stukje gaan lopen. Kortom, het was was recht gepraat in mijn hoofd.

En zo kon het gebeuren dat ik toch aan de start stond in Alphen. Met die start was trouwens wel wat aan de hand. Die was op een heel andere plek dan andere jaren. Op zich niet erg maar ik zou het wel op prijs stellen als de organisatie dat soort ingrijpende wijzigingen even met mij overlegd. Een gewoontedier als ik raakt daar van in de war. Kan toch niet de bedoeling zijn? De aangepaste startlocatie bleek iets te maken met dat brugdeel wat enige tijd geleden wat slordig in Alphen was achter gelaten. Daardoor was de organisatie gedwongen een ander parcours in elkaar te draaien wat weer gevolgen had voor de start. Best logisch. Wat mij betreft was dat nieuwe parcours overigens een schot in de roos. In plaats van draaien en 20 van alphenkeren door Alphen kreeg we nu een mooi rondje langs het water en de sportvelden voorgeschoteld. Beste organisatie, kunnen we dat zo houden?

Dat wedstrijdje had wat mij betreft niet beter kunnen verlopen. Het idee was om met de handrem op te lopen. Vooral niet forceren en heel blijven was het devies. In begin was die handrem trouwens wel erg hard aangetrokken hoor. De eerste kilometer ging in 5:30. Dat is wel erg veel handrem. De voet voelde wel goed. Beter gezegd, die voelde ik niet. Dat gaf genoeg vertrouwen om het tempo langzaam maar gestaag wat op te voeren. Uiteindelijk eindigde ik toch nog behoorlijk rap. Speld een nummer op en geleidelijk vergeet je het voornemen de handrem er op te houden. Toch passeerde ik fris de finish na net iets minder dan 49 minuten. Bijna 5 minuten van mijn PR verwijderd maar dat boeit nu even niet.

Al bij al heel blij dat ik besloten heb te lopen. De frustratie van de afgelopen week is er nu wel zo beetje uit. Laten we dit loopje zien als het begin van herstel. Vanaf nu gaat de lijn weer omhoog. Dat lijkt me wel wat. Berlin, here I come.